Το κατώφλι


Τα σύννεφα είχαν κατεβεί πολύ χαμηλά, άγγιζαν θαρρείς τους ψηλούς μαντρότοιχους της φυλακής. Μουντό σκηνικό σε ακόμα πιο μουντή διάθεση, όλη η θλίψη του κόσμου μαζεμένη σε μερικά ζευγάρια μάτια που περίμεναν καρτερικά στον έλεγχο της φρουράς.

Πάει καιρός που περνούσα το κατώφλι αυτής της ανθρώπινης ασχήμιας που λέγεται σωφρονιστικό κατάστημα. Σαν επισκέπτης, ακόμη, όχι σαν κρατούμενος. Ίδιες σκέψεις, παρόμοια δυσκολία στην αναπνοή, λες και μια πέτρα είχε πέσει στο θώρακα μου και πίεζε τόσο πολύ τα πνευμόνια μου που θα έσκαγα σαν μπαλόνι με νερό.

Ούτε που κατάλαβα πότε πέρασα τον έλεγχο, την περιττή συνομιλία με τον φρουρό και τα κλασσικά αστεία για τον καιρό. Η θλίψη είχε ήδη κυριεύσει το είναι μου και το μόνο που ήθελα ήταν να μπορούσα να μεταμορφωθώ σε εκρηκτικό μηχανισμό και να εκραγώ και να εξαφανίσω από προσώπου γης αυτό το χάλι. Αυτή την πληγή της κοινωνίας που σκαρφίστηκαν κάποιοι δυνατοί για να μαντρώνουν όσα παιδιά δε κάθονται καλά. Το μαρτύριο για όσους πληρώνουν ένα λάθος με την ίδια τους τη ζωή, ενέχυρο στα χέρια του κράτους, των δικαστών, εισαγγελέων, δεσμοφυλάκων.
Χωρίς καμία μέριμνα, ψυχές που αποκόπτονται από τις οικογένειες και τα οικεία πρόσωπα τους. Απένταροι, σοκαρισμένοι ψυχολογικά από τον εγκλεισμό τους στο κελί αλλά και πολλές φορές από την συνειδητοποίηση της πράξης που τους οδήγησε πίσω από τα κάγκελα. Καμία στήριξη ψυχολογική, οικονομική, υγειονομική.

Θα μπορούσαμε να αναλύσουμε το ζήτημα του σωφρονισμού στον τόπο μας, όπως και σε όλο τον κόσμο, αλλά προέχουν τα βασικά προβλήματα που βιώνουν αμέτρητες ψυχές μέσα σε αυτά τα «καταστήματα». Ψυχές που καταστρέφονται αργά, βασανιστικά, χωρίς καμία ικμάδα ελπίδας που θα τους τραβήξει από το απέραντο σκοτάδι και το βούρκο της φυλακής.

Κρατούμενοι χωρίς δικαίωμα στις νόμιμες άδειες, αθώοι που δεν έχουν ούτε τα 600 ευρώ για το παράβολο του απαλλακτικού βουλεύματος για να αποφυλακιστούν. Αδέρφια που δεν έχουν ούτε ψιλά για τα απαραίτητα, χαρτί υγείας, τροφή, ρουχισμό και το μόνο που εισπράττουν από το περιβόητο σύστημα της φυλακής είναι μπόλικη ειρωνεία, χλευασμός και τραμπουκισμός.

Ψυχές που δε μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια, όταν έχει συλληφθεί από το καλοκαίρι και είναι εγκλωβισμένος στα γρανάζια του συστήματος και Νοέμβρη μήνα φορά ακόμα το καλοκαιρινό κοντομάνικο που φορούσε τη μέρα που τον συνέλαβαν. Ας είναι, η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατούμενων είναι παράδειγμα προς μίμηση για όλους εμάς τους βολεμένους από έξω. Αλλαξιές, ρούχα, παπούτσια και ότι χρειαστεί, ακόμα και τσιγάρα και τηλεκάρτες. Χωρίς ζητιανιά αλλά με προσφορά από αυτούς που σήμερα έχουν κάτι αλλά αύριο ποιος ξέρει.

Τραγική ειρωνεία να τους αναγνωρίζουν δικαιώματα αλλά ποτέ να μη τους τα παραχωρούν. Μετρημένες άδειες, με το σταγονόμετρο, ενθάρρυνση για να τελειώσουν το σχολείο και να δώσουν πανελλαδικές αλλά χωρίς να μπορούν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα στη σχολή τους.

Είδαμε πριν λίγο καιρό τον πρόεδρο της δημοκρατίας να δίνει βραβεία και συγχαρητήρια στα παιδιά που πέρασαν σε σχολές αλλά τώρα φτάσαμε να κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές από απεργία πείνας επειδή δε τους επιτρέπεται να σπουδάσουν, όπως ακριβώς το αναφέρει η νομοθεσία.

Το επισκεπτήριο τελείωσε γρήγορα, τα μάτια είπαν περισσότερα από τα στόματα. Η μιλιά δε μπορεί να περιγράψει την ιστορία που λέει ένα δάκρυ που κυλά σε ένα παγωμένο μάγουλο από ένα καθαρό βλέμμα σε μια και μοναδική στιγμή.

Άφησα πίσω μου αυτό το κατώφλι με την ψυχή μου ελαφριά, με τις αμαρτίες μου εξομολογημένες. Ποτέ δε ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να περάσω αυτό το κατώφλι και να μη το ξανά διαβώ όταν θα τελειώσει η ώρα του επισκεπτηρίου. Κανένας μας δε το ξέρει, όσα δε φέρνει ο χρόνος όλος, τα φέρνει μονομιάς η στιγμή. Έχε το κατά νου αυτό.

Εις το επανιδείν.

Υ.Γ. Μαζέψτε ζεστά ρούχα, παπούτσια, βιβλία, περιοδικά που δε χρειάζεστε και δωρίστε τα σε κάποια φυλακή. Θα πιάσουν τόπο στα σίγουρα από όσο δε μπορείτε να φανταστείτε.

Advertisements
This entry was posted in Γενικά and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Το κατώφλι

  1. Ο/Η nastaziafilippovna λέει:

    Reblogged στις Οι ιστοριες μου και σχολίασε
    Θα μπορούσε να είναι λογοτχνία αλλά το μαγικό είναι πως είναι απλά η αλήθεια. Οι φυλακές που σωφρονίζουν; Οι φυλακές που τιμωρούν; Μήπως υπάρχει και άλλη λύση; Γιατί όχι οι φυλακές που μορφώνουν;
    Ας έχουμε αυτούς του νέους στο μυαλό μας και το τι μπορεί να γίνει. Κι ας κάνουμε πράξη την τελευταία προτροπή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s